(Ero el la unua parto de "Transcivilize: la sekvanta granda aventuro de la homaro" [Beyond Civilization: humanity's next great adventure], fare de Daniel Quinn. Tradukita el la angla. Bonvolu ne [mis]interpreti la tekston kiel liberalaĵon!)
Distingi la homojn, kiuj apartenas al "nia" kulturo, estas facile. Se vi iras ien—ien ajn en la mondo—, kie la manĝaĵoj estas ŝlositaj, vi scias, ke vi estas inter homoj de nia kulturo. Ili povas malsamegi je relative supraĵaj aferoj—je la vestaĵoj, je la kuniĝaj kutimoj, je la ferioj de ili celebrataj, kaj tiel plu. Sed koncerne la plej bazan aferon el ĉio, ekhavi manĝaĵon bezonatan por pluvivi, ili estas ĉiuj similaj. En tiuj lokoj, la manĝaĵoj estas tute posedataj de iu, kaj se vi volas iom, vi bezonas aĉeti. Tion oni atendas en tiuj lokoj; la homoj de nia kulturo konas neniun alian vojon.
Igi manĝaĵojn posedeblaj varoj estis unu el la plejaj elnovaĵoj de nia kulturo. Neniu alia kulturo en la historio iam ŝlosis manĝaĵon—kaj ŝlosi ĝin estas la fundamenta ŝtono de nia ekonomio, ĉar se ĝi ne estus ŝlosita, kiu laborus?
| |
|
